Al eerder las ik een boek van schrijfster Brigitte Ars.
‘Waar is het avontuur’ beloonde ik eveneens met 5 sterren.

Voor wie Brigitte nog niet kent, haar eigen bio (ook te lezen op de achterkant van haar boek):

‘Brigitte Ars zwierf jaren als journalist door afgelegen gebieden in Afrika en Azië en woonde in Amerika en Maleisië. Ze schreef voor de Volkskrant en Trouw, maakte radioreportages en schreef ‘Hoe wikkel je een sari om’ over haar leven in India. Ze runt het platform Alice Goes Wild en de Avontuurlijk Leven-podcast en is docent aan de toerismeafdeling van Breda University of Applied Sciences.’

Kleinigheidje, maar misschien hebben we daardoor nog wel meer een klik. Ze is een Limburgse en groeide op vlakbij de plek waar ik woon.

In dit nieuwe boek onderzoekt ze wat vrijheid en kracht betekent voor vrouwen aan de hand van 12 wandelpaden die genoemd zijn naar een vrouw.

Ik moest er lang over nadenken… wandelpaden ter ere van een vrouw.
Ja, het Pieterpad is opgericht door twee dames, maar de naam is niet vrouwelijk.
Brigitte bezocht voor dit boek 12 wandelpaden die op één of andere manier een ode aan een vrouw zijn.
Van de heksen in de Duitse Harz tot Emily Brontë in Engeland. En van Simone de Beauvoir in Parijs tot Astrid Lindgren in Zweden.

Het is direct te merken als een boek 5 sterren waard is. Dan blijf ik erin lezen en pak ik iedere vrije minuut het boek.
De liefde werd bezegeld met deze uitspraak die Brigitte in het boek doet over wandelen. Dit is precies wat wandelen is, als je het mij vraagt.

“𝘌𝘳 𝘪𝘴 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘣𝘦𝘵𝘰𝘷𝘦𝘳𝘦𝘯𝘥𝘴 𝘢𝘢𝘯 𝘸𝘢𝘯𝘥𝘦𝘭𝘦𝘯, 𝘻𝘦𝘬𝘦𝘳 𝘵𝘪𝘫𝘥𝘦𝘯𝘴 𝘮𝘦𝘦𝘳𝘥𝘢𝘢𝘨𝘴𝘦 𝘵𝘰𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯. 𝘑𝘦 𝘴𝘵𝘢𝘱𝘵 𝘢𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘪𝘯 𝘦𝘦𝘯 𝘢𝘷𝘰𝘯𝘵𝘶𝘶𝘳, 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘶𝘪𝘵𝘥𝘢𝘨𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘵𝘦𝘨𝘦𝘯, 𝘮𝘢𝘢𝘬𝘵 𝘥𝘪𝘯𝘨𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘦 𝘦𝘯 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘦𝘳 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘶𝘪𝘵.
𝘑𝘦 𝘣𝘦𝘭𝘦𝘦𝘧𝘵, 𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘵 𝘷𝘰𝘦𝘭𝘵 𝘻𝘰 𝘮𝘦𝘯𝘴𝘦𝘭𝘪𝘫𝘬. 𝘑𝘦 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘳𝘢𝘢𝘨𝘵, 𝘨𝘦𝘣𝘳𝘶𝘪𝘬𝘵 𝘫𝘦 𝘨𝘦𝘷𝘰𝘦𝘭, 𝘫𝘦 𝘻𝘪𝘯𝘵𝘶𝘪𝘨𝘦𝘯.
𝘕𝘢 𝘦𝘭𝘬𝘦 𝘥𝘢𝘨 𝘻𝘪𝘦 𝘪𝘬 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘴 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘭𝘦𝘦𝘵 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴 𝘥𝘢𝘯 𝘢𝘭𝘴 𝘪𝘬 𝘦𝘦𝘯 𝘥𝘢𝘨 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘴𝘵𝘶𝘶𝘳 𝘰𝘧 𝘥𝘦 𝘭𝘢𝘱𝘵𝘰𝘱 𝘩𝘦𝘣 𝘨𝘦𝘻𝘦𝘵𝘦𝘯.
𝘕𝘪𝘦𝘶𝘸𝘦 𝘪𝘯𝘻𝘪𝘤𝘩𝘵𝘦𝘯, 𝘳𝘶𝘴𝘵, 𝘴𝘱𝘳𝘢𝘯𝘬𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨, 𝘢𝘷𝘰𝘯𝘵𝘶𝘶𝘳, 𝘷𝘦𝘳𝘣𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨: 𝘩𝘦𝘵 𝘪𝘴 𝘦𝘳 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭.”

Het boek is een mengeling van een wandelverslag, een historisch perspectief en een goed verhaal.
Want dat kan Brigitte wel, verhalen vertellen. Iedere wandelroute is totaal anders, waardoor het een erg afwisselend geheel wordt.
Sommige wandelroutes zijn erbij gekomen op mijn bucketlist en anderen niet.

Verhaal nummer 3: Ontdekkingsreis in de wilde Cairngorms is mijn favoriet.
De ondertitel is ‘Het unpath van Schotse avonturier Nan Shepherd’ en zegt al genoeg.
Waarom deze zo is blijven hangen? Door het avontuur, het ruige van het Schotse landschap. En het vrije van het dwalen (vandaar ‘unpath’) door zo’n indrukwekkende natuur. Althans, die indruk krijg ik, want ik ben er zelf nog nooit geweest. Ook de persoon Nan Shepherd spreekt tot de verbeelding. Uiteraard staat haar boek ‘De levende berg’ nu ook op mijn te-lezen-lijstje. De ruigheid van het landschap lijkt helemaal terug te komen in de ruigheid van Nan. Die eigenzinnigheid, dat mag ik wel!

Opvallend vind ik het verhaal over Simone de Beauvoir in Parijs. Waar de meeste verhalen juist spelen over de woeste natuur, speelt haar leven zich midden in de stad af. Dankzij de wandelroute kun je nu zelf in de voetsporen van Simone wandelen. Deze filosofe vond dat vrouwen zich wel wat actiever op mochten stellen en ook dat daar meer ruimte voor moest komen van de mannen. Met deze wandelroute loop je eens met andere ogen door Parijs. Ik houd daar wel van, thema-wandelingen waardoor je het dieper kijkt in een stad.

‘We klauteren over oude ezels- en karrenpaden, over bochtige zandweggetjes, door hoge stenige bergdorpjes, zoals het stille, afgelegen Bergagno. Alles ademt een hard leven, maar ook het oude vasthouden van Italianen aan schoonheid, verfijning en oude elegantie. Van de naamplaatjes aan de deur tot de klokkentoren.’

Dit is een citaat uit het vierde verhaal: De macht van de Italiaanse gravin – Via Matildica del Volto Santo.
Een gemarkeerde route door Italië, eentje die ook op mijn lijstje is komen te staan.

Alleen al vanwege de historie van deze vrouw. Een machtige gravin die in 1077, een tijd waarin vrouwen helemaal geen grote rol speelden, enorm veel werk verzette als bemiddelaar. Een soort politieke rol, ongekend voor de Middeleeuwen. Het leest als een ridderverhaal dat zich in een prachtig landschap afspeelt. Tel daarbij de verhalende stijl van Brigitte en… tsja… Dit is alleen maar over te brengen in een citaat.

‘We genieten van het uitzicht. Op de toppen bevinden zich de kastelen en torens van Mathilde die avonturenverhalen over het verleden fluisteren en op de flanken liggen zachtgekleurde dorpjes met kerken die haar bescherming genoten. De mist zweeft in het dal als een luierende witte geest, die zich uitstrekt en traag over de beboste heuvels rolt terwijl die langzaam vervagen, verdwijnen, onstoffelijk lijken te worden. De contouren van een kasteel in de verte rijzen er als een fantoomschip bovenuit. Een stuk verderop zet de zon een klein gehucht stralend in het spotlicht. Het oranjeroze dorpje lijkt tot leven te komen en precies dan, ja, precies dan luidt de kerktoren haar klokken, dat weergalmt in het dal. Emilia-Romagna is drama. Wilde romantiek, landschapsemotie die ook mij in vervoering brengt.’

Als je toch zo’n zinnen op papier kan zetten… daar is toch menig schrijver en journalist jaloers op.
Daar neem je de lezer volledig mee naar de plek, of die nu verzonnen is of niet.
Met het risico dat ik als een fangirl overkom, ik krijg gewoon kriebels in mijn buik van dit soort teksten.

Dus ja, ga dit boek lezen! Dikke vette aanrader!