“Je vlucht HV6606 naar Eindhoven op 03-06-2026 is geannuleerd.” Dit bericht plopt binnen op mijn telefoon nadat ik zojuist uitgecheckt heb bij het hotel in Lissabon. Het is de 4de annulering in een paar dagen tijd en het gevolg is dat ik zeker een week langer in Portugal ben dan eigenlijk de bedoeling was.

Wanneer ik mijn relaas deel in een groepsapp met wat vriendinnen, schrijft er eentje terug: “lekker een weekje extra vakantie”. Terwijl mij het huilen nader staat dan het lachen, typ ik met moeite terug “voelde het maar zo”. Zij kan natuurlijk ook niet weten hoe het is om keer op keer je planning om te moeten gooien en niet naar huis te kunnen. Vandaar deze blog.

Het verhaal begint ergens in de tweede helft van mei. Ik reis naar de Azoren om daar een wandelreis op het eiland Santa Maria te begeleiden. De heenreis gaat zoals gepland dus vol energie beginnen we aan een weekje wandelen. De 4 dames in de groep zijn ook zonder problemen op het eiland gekomen. We hebben een heerlijke reis met als enig klein puntje dat het weer niet optimaal is. Een volle dag regen en veel bewolking en mist. Omdat we in onze wandelbubbel zitten, hebben we niet in de gaten dat er daarom al flink wat vluchten worden geannuleerd.

Op de laatste wandeldag vliegen de 4 dames direct naar het hoofd-eiland Sao Miguel. Althans, dat is de bedoeling. Na enkele uren op de luchthaven keren de dames terug naar de jeugdherberg waar ik snel twee extra kamers voor ze heb geregeld. Vlucht geannuleerd, de volgende dag een nieuwe poging. Die volgende dag hebben Joyce en ik ook tickets voor een vlucht in de avond. We relaxen nog een dagje op Santa Maria en in de avond melden we ons op de luchthaven. Koffers ingeleverd, door de security en we mogen zelfs boarden. Vlak nadat mijn boardingpass is gescand en ik in de rij ben gaan staan, dirigeert de grondstewardess me terug naar de plastic stoeltjes. We gaan nog niet vertrekken.

Er volgt een omroepbericht dat vanwege de mist er niet gevlogen kan worden en dat we over een half uurtje een nieuwe update krijgen. Het is inmiddels 22.00 uur. Dit omroepbericht wordt ieder half uur herhaald… inmiddels hebben wij ons in allerlei hoeken gevouwen op de harde stoeltjes. Om 3.00 uur in de nacht komt eindelijk het bericht: de vlucht is geannuleerd. Teleurgesteld keren we terug naar de incheckbalies en schuiven aan in de rij. Eenmaal bij de balie krijgen we een voucher voor een hotel en voor de taxi. En nieuwe boardingpassen voor een vlucht om 8.00 uur, later die ochtend.

We sluiten aan in de rij voor de taxi naar het hotel. Om daar weer in de rij te staan voor het inchecken. Uiteindelijk kunnen we om 04.30 uur onze kamer op. Vol van adrenaline nemen we snel een douche en kruipen toch nog even tussen de lakens. De taxi-chauffeur drukte ons op het hart dat we om 06.30 uur klaar moeten staan om naar de luchthaven te gaan. Uiteindelijk lukt het me om precies 1 uur mijn ogen dicht te doen.

Wanneer de wekker gaat, strompelen we slaapdronken naar de taxi met al onze bagage. Het is nog te vroeg voor ontbijt, dus we moeten zelf maar wat regelen. Koffers afleveren, security door en weer een vertraging-melding, maar kortweg: we vliegen! Eigenlijk hadden we een hotel in Ponta Delgada (de hoofdstad van Sao Miguel) gereserveerd. Ik bel mijn samenwerkingspartner die deze overnachting heeft geregeld en vraag hem of we alsnog terecht kunnen voor een ontbijt. Dat kan! Wat een tophotel. Sterker nog, we mogen nog tot 13.00 uur van de kamer gebruik maken. Wederom nemen we een douche en duiken onder de lakens. Even genieten want Hotel Solar dos Cantos is echt een pareltje.

We checken in de middag braaf uit en genieten buiten van een zonnetje in de botanische tuin van het hotel. Ja, op dat moment voelt het even als vakantie. Maar goed, we zijn op de Azoren om te werken. Na de wandelreis op Santa Maria blijven Joyce en ik een week extra op de Azoren om een aantal overnachtingslocaties te testen, nieuwe wandelingen te lopen en te netwerken met samenwerkingspartners. Wat we dan nog niet weten, is dat we meer overnachtingslocaties zullen testen dan ons lief is.

In de middag gaan we naar de luchthaven voor onze vlucht naar het eiland Terceira. Met enige vertraging bereiken we redelijk makkelijk het eiland en chauffeur Rodrigo staat op ons te wachten. In het donker komen we aan bij onze overnachtingsplek voor 2 nachten: Quinta do Icaro. Een aantal prachtige driehoekige huisjes met kleine kitchenette. Pure luxe voor ons. Er volgt een natte en een zonnige wandeldag en we genieten van alles wat het eiland te bieden heeft. Ook fijn dat we even een wasje kunnen draaien.

Na 2 nachten wacht Rodrigo ons weer op en in de middag vliegen we naar het eiland Pico. Daar worden we opgewacht door een taxi die ons naar de volgende overnachtingsplek brengt. Een totaal andere plek dan ik verwacht had. We krijgen een schattige kamer bij My bed in Pico, maar alleen een smal double bed, terwijl Joyce en ik toch echt liever een eigen bed hebben. Daarnaast moeten we onze zware koffers twee trappen omhoog slepen en is er geen ontbijt. Weer een locatie getest, een vinkje op ons lijstje.

We laten ons niet uit het veld slaan, want de kamer is wel mooi en netjes en ligt midden in het plaatsje Madalena. De volgende ochtend gaan we vol goede moed op pad. We willen de wandeling Lagoa do Capitao doen. Taxi-chauffeur Joao (onze held van Pico) wil ons wel brengen maar twijfelt of het wel een goed idee is om deze wandeling te doen met deze wind. De route gaat namelijk van 800 meter hoogte naar zeeniveau. Hij stemt uiteindelijk toch toe en we gaan op pad in een grijze wereld. De wind rukt aan onze tassen en probeert ons door het vulkanische landschap te trekken. Dan staat er ineens een koe aan de rand van het pad. Ze kijkt ons onderzoekend aan wanneer we met een boog om haar heen gaan.

Even verder staan drie volwassen koeien met twee kalfjes midden op het pad. De koeien zijn heel duidelijk: “Wij gaan niet aan de kant.” We kiezen ervoor om door het moerassige groen te gaan en voelen al snel het water over de rand van onze schoenen lopen. Toch missie geslaagd. Een wei verder wordt de uitdaging nog groter. Daar staan zoveel koeien en kalfjes dat we er met geen mogelijkheid omheen kunnen. Joyce loopt langzaam vooruit. De groep koeien op het pad verschuift iets mee. Zo gaan we voetje voor voetje verder totdat ze plaats maken voor ons en we snel door kunnen. Na verschillende weides volgt de route een smal, steil dalend pad door het bos. Het waait nog steeds flink. We genieten van het pad omlaag en de uitdaging. Uiteindelijk bereiken we het dorpje Sao Roque waar zelfs de zon doorkomt.

Joao komt ons daar halen en brengt ons terug naar Madalena. De volgende ochtend melden we ons op ruim op tijd op het vliegveld. Vandaag vliegen we in de ochtend naar Ponta Delgada op het hoofd-eiland om in de middag de vlucht naar Lissabon te nemen. Met een overstaptijd van 2 uur op deze drukke luchthaven maken we ons wel zorgen of we dat gaan halen. Maar ach, eerst maar eens naar Lissabon. Door de harde wind van de dag ervoor vlogen er al geen vliegtuigen tussen de eilanden, maar het lijkt wat rustiger dus we hebben goed hoop. Onterecht blijkt al snel, want voordat de vertrektijd is bereikt, staat er al ‘canceled’ op de borden. Bij het inchecken waren onze koffers wel gelabeld, maar niet ingenomen. We hadden dus al een vermoeden dat dit zou gebeuren. We sluiten terug aan in de rij voor de incheckbalies. Eenmaal aan de beurt, krijgen we boardingpassen voor een vlucht de volgende dag in de avond naar Ponta Delgada en voor de zondag naar Lissabon. Daarnaast geeft hij ons vouchers voor hotelkamers, taxi’s, voor lunch en diner. Wanneer hij hoort dat ik de volgende dag jarig ben, zegt hij: “Oh, dan heb ik een fijn hotel voor je.” Bij het setje vouchers zit er bovendien eentje voor een hotel in Ponta Delgada voor de volgende nacht.

Met een stapel vouchers op zak, app ik Joao of hij ons kan ophalen. Hij stuurt zijn collega David en we hoeven dus niet in de rij voor een taxi. Bij aankomst blijkt ons hotel een luxe 4-sterren exemplaar te zijn met een prachtige grote kamer inclusief zithoek. Handig, dan kunnen we nog wat werk verzetten. Ook al is het nog ochtend, we kunnen direct op onze kamer terecht. Via ons terras lopen we zo naar het zwembad. Maar ja, niet voor niets worden alle vluchten geannuleerd. Buiten gaat het enorm te keer. We lopen even naar zee en zijn diep onder de indruk van de golven die tegen de muren van het kleine haventje beuken. We snappen wel waarom er niet gevlogen wordt.

We gebruiken de middag om wat te werken in ons appartementje en wat afspraken te verzetten. Ook is duidelijk dat we onze vlucht vanuit Lissabon naar Nederland niet gaan halen en we zoeken het internet af naar alternatieven. Aangezien we op zaterdagavond naar Ponta Delgada gaan, zouden we op zondagmiddag daar de rechtstreekse vlucht naar Amsterdam kunnen nemen. Dus we besluiten al snel om die te boeken. Lunchen doen we eveneens in het hotel en met een tonijn carpaccio voor Joyce en een octopus salade voor mij (betaald met die vouchers van SATA) hebben we niets te klagen. In de avond schuiven we aan voor het diner in het restaurant van het hotel en geheel ontspannen gaan we naar bed.

De volgende ochtend checken we na een ontbijtje bijna met pijn in het hart uit. Het is mijn verjaardag vandaag, maar echt vrolijk ben ik niet. Gisteren is er geen enkele vlucht gegaan en ook vanochtend is alles geannuleerd. De wind is wat minder heftig, maar door de mist leven we in een grijze wereld. Bovendien komt de regen met bakken uit de hemel. Niet echt een geschikte dag om te gaan wandelen… Joyce heeft mijn dag al wat opgevrolijkt met een passend kadootje: een armbandje van lava-steentjes met een klein zilveren dolfijnenstaartje. Uiteindelijk sluiten we de dag wel af bij ons (inmiddels) favoriete restaurantje op het eiland Pico. We moeten ervoor in de rij staan, maar weten een plekje te bemachtigen en het is echt genieten!

Direct daarna komt David ons halen om naar de luchthaven te gaan. Ondanks alle annuleringen staat onze vlucht nog steeds op de rol. Bij aankomst zien we een paar Nederlanders die we eerder getroffen hebben. De man vertelt ons: “Ga er maar vanuit dat we niet gaan vliegen. Hier valt het allemaal wel mee, maar in Ponta Delgada schijnt dikke mist te zijn.” En zorg maar vast dat je zelf een hotel regelt, want er zijn vandaag al zoveel annuleringen geweest dat ze hier geen vouchers meer uitgeven. Je moet zelf wat regelen en dat dan declareren. Veel succes want alles zit al vol.” Hij blijkt gelijk te krijgen. Terwijl we in de rij staan om onze koffers in te leveren, komt al het bericht ‘gecanceld’. Poeh, dat is wel even een enorme domper. Dat betekent dat we onze extra geboekte vlucht naar Amsterdam niet gaan halen en dat geld dus ook verloren is gegaan. Snel bellen we Hotel Terramar of zij nog een plekje voor ons hebben, maar helaas, alles volgeboekt. Joyce is zo slim om te vragen of zij tips hebben voor een overnachtingsplek. Hotel Caravelas noemen zij. Snel bellen we het hotel. De dame van de receptie zegt dat ze wel nog kamers hebben, maar dat ze niets voor ons vast wil leggen telefonisch. Als we zeker willen zijn van een kamer, moeten we nu komen en inchecken. Joyce en ik kijken elkaar aan en besluiten razendsnel dat dat is wat we doen. We stappen uit de rij, lopen naar de taxi’s en regelen met een chauffeur dat hij ons even op en neer brengt.

Eenmaal bij het hotel is er een hoop onduidelijkheid. Uiteindelijk betaal ik voor de kamer en laten we onze koffers achter. Zo, in ieder geval een plekje voor de nacht. De chauffer racet ons in een noodvaart terug naar de luchthaven. Daar staat nog steeds een rij voor de incheckbalies en we sluiten iets meer gerust achteraan.

Eenmaal bij de balie vertelt de medewerker ons inderdaad dat we zelf een hotel moeten regelen. Wel krijgen we vouchers voor lunch, diner en taxi mee. Hij vertelt ons dat de nieuwe vlucht nog niet bekend is en we daar een appje over krijgen. We krijgen vouchers voor 1 dag mee, maar hij laat al weten dat de kans groot is dat er voor morgen geen vluchten meer vrij zijn en dat we morgen naar de luchthaven terug kunnen komen om meer vouchers te krijgen.

Een taxi brengt ons terug naar het hotel en klaar wakker gaan we onze volgende hotelkamer binnen. Weer eentje om af te strepen op ons lijstje van geteste overnachtingsplekken. Eentje die niet op het lijstje stond, maar ja, als we er dan toch zijn…

Het is inmiddels na middernacht en ook al slaapt iedereen in Nederland, ik stuur toch berichtjes naar huis dat ik voorlopig nog niet naar Nederlands kan komen. We wachten nog of we horen wanneer onze volgende vluchten gepland staan, maar het blijft stil dus we besluiten toch maar te gaan slapen.

De volgende ochtend hebben we bericht en inderdaad hebben we nu pas maandag vluchten naar Ponta Delgada en vanuit daar naar Lissabon. We besluiten om direct na het ontbijt maar even te vragen of we nog een nachtje bij mogen boeken. Dat kan gelukkig en geeft ons wat rust. Het is buiten nog steeds grijs en regenachtig en de hele dag houden we de app van Sata in de gaten. Er gaat nog steeds geen enkele vlucht…

In de middag kruipen we allebei achter de iPad om werkafspraken te verzetten en te communiceren met Nederland. Joyce haar auto staat nog op Schiphol, dus we bellen om te checken of deze kan blijven staan. Daarnaast zoeken we al naar vluchten vanuit Lissabon. Als we morgen kunnen vliegen, komen we pas rond 19.00 uur in Lissabon aan. We zoeken naar vluchten voor die avond en de dinsdag, maar vinden weinig plekken en bovendien zijn ze peperduur. Vanaf € 700,- is het mogelijk… Dan spelen er nog twee zaken: komende woensdag is er een algemene stakingsdag gepland in Portugal en wij durven nu niets meer te boeken. Dat doen we pas als we werkelijk in Lissabon zijn. Langzaam daalt het besef dat we dan pas donderdag op zijn vroegst naar huis kunnen…

Daarnaast maken we nog een ritje naar de luchthaven. We hebben maar voor 1 dag vouchers gekregen en mogen een nieuw setje ophalen. Inmiddels herkent de medewerker aan de balie ons. Vrolijk zwaait hij ons uit: tot morgen! Later op de middag wordt het weer wat rustiger en zien we zelfs stukjes blauwe lucht. We maken een kleine wandeling en daar worden we enorm vrolijk van.

Na even zoeken, vinden we in de avond een restaurant dat onze SATA-vouchers wil aannemen. Niet elk restaurant doet dat en ik vind het zonde om onnodig geld uit te geven.

Vol goede hoop pakken we die avond weer onze koffers in en kruipen in bed. Zouden we dan morgen eindelijk mogen vliegen?

De volgende ochtend ontbijten we rustig en verlaten ons hotel. Buiten is er een blauwe lucht te zien met wat wolken. Het waait nog steeds wel, maar we zijn hoopvol. Bij aankomst worden onze koffers ingenomen en we zien dat er wel weer wordt gevlogen, zij het met veel vertragingen. Onze overstap op Ponta Delgada is krap (een uurtje) maar dat regelt SATA maar. Uiteindelijk mogen we boarden en vertrekt het vliegtuig flink te laat. Op Ponta Delgada stappen we gehaast uit het vliegtuig en staat er een man op ons te wachten: ‘Passengers to Lisbon, follow me!’ Met een klein groepje reizigers worden we tussen de vliegtuigen door naar een groter vliegtuig geloodst en gezegd dat we daar moeten instappen. Het vliegtuig zit al bijna vol en heeft duidelijk op ons gewacht. Nadat ook onze koffers overgezet zijn, gaan we zo weer de lucht in!

Na een ontspannen vlucht landen we op tijd in Lissabon. Al snel vinden we onze koffers. Ok, het is al duidelijk dat een vlucht vanavond niet gaat lukken, dus het heeft nu prioriteit om een plekje voor de nacht te vinden. Ik wil graag naar Star Inn, het hotel op de luchthaven. Hier heb ik vaker geslapen en dat is me goed bevallen. Bovendien hoeven we dan niet het drukke Lissabon in en staan we zo op de luchthaven als we een vlucht vinden. Aangekomen aan de balie blijkt het hele hotel vol te zitten…

We nemen plek aan een tafeltje en ik zoek een ander voor mij bekend hotel op in Lissabon. Moov Oriente is de naam. Erg handig want het ligt zo ongeveer naast het treinstation Oriente. Je weet nooit waar dat goed voor kan zijn. Ik bel en zij hebben nog plek. Dus snel een Uber bestellen en weer onderweg.

Zo snel we op onze hotelkamer zijn, gaat de zoektocht naar een betaalbaar vliegticket door. Alle kosten die we nu maken wat betreft hotel en eten en drinken zijn voor eigen rekening. Dus we moeten een zorgvuldige afweging maken. Inmiddels is voor morgen (dinsdag) nog maar 1 vlucht beschikbaar, eentje van € 1100,- van KLM… En op woensdag is niets beschikbaar want stakingsdag. Nou, dan op donderdag vanuit Lissabon… nog enkele plekjes maar weer met torenhoge prijzen. We zijn duidelijk niet de enigen die weg proberen te komen. Zou Porto een optie zijn? Na een snelle check blijkt ook daar de prijs tot grote hoogten te zijn gestegen.

Dan bedenk ik ineens dat Faro niet al te ver van Lissabon ligt. Het blijkt een treinrit van een paar uurtjes die twee tientjes kost van ons vandaan. Huh?! Vanuit Faro blijken we op woensdag, de stakingsdag, gewoon naar Eindhoven en Amsterdam te kunnen vliegen. Morgen hebben we dan de hele dag de tijd om in Faro te komen en woensdagochtend kunnen we vliegen. Snel boeken we alle benodigde tickets. Joyce gaat terug naar Amsterdam om haar auto te halen en ik boek een ticket naar Eindhoven. Dat is een stuk goedkoper dus zonde om dan ‘voor de gezelligheid’ mee naar Amsterdam te gaan.

De volgende ochtend hoeven we pas om 12.00 uur uit te checken. Ik heb treintickets geboekt voor 18.00 uur in de avond, maar er gaat ook een trein om 14.00 uur. Die was echter online al volgeboekt. Het lijkt me slim om even naar het loket op het station te wandelen om te vragen of er toch niet plekken zijn voor de vroegere trein en zo ja, of we onze tickets kunnen omzetten. Dus wandelen we na het ontbijt even naar het treinstation. Wat een geluk! Onze tickets kunnen inderdaad omgezet worden. Weer even een momentje van blijdschap. We zoeken natuurlijk ook nog even een hotel in Faro, aangezien we pas op woensdag vliegen. We hebben inmiddels geleerd dat je beter kunt bellen, dus we nemen contact op met hotel Ibis Faro, dat zich tussen het centrum van de stad en de luchthaven bevindt. Dat lijkt ons wel handig. Ze hebben een kamer voor ons en leggen deze direct vast. Is dat ook weer geregeld.

Inmiddels moeten we onze hotelkamer weer verlaten en pakken we de koffers in.

Maar eerst gaan we even boodschappen doen bij de supermarkt op de hoek, zodat we proviand hebben voor onderweg. Ik ga eerst, zodat Joyce bij onze berg bagage kan blijven. Wanneer Joyce terugkomt van haar boodschappenrondje, staat haar gezicht op onweer… ‘Je raadt het nooit… mijn vlucht naar Amsterdam is geannuleerd! Dit is toch niet te geloven!’ Nog geen 10 minuten later ontvang ik allerlei meldingen… ook mijn vlucht naar Eindhoven is geannuleerd. Op dat moment heb ik de neiging om in huilen uit te barsten. Ik voel dat mijn incasseringsvermogen op is.

Ondertussen schakelt Joyce razendsnel en staat al telefonisch in de wacht bij Transavia. Ik kan online voor een nieuwe vlucht kiezen, maar dat wordt vrijdagavond laat en dan moet ik ook nog maar eens thuis te zien komen. Joyce besluit om in Portugal te blijven. Ze begeleidt de Wandelreis Puur Portugal die komende maandag begint en ze zou zondag alweer naar Porto vliegen. Ik wil gewoon naar huis. We besluiten om wel naar Faro te gaan en onze trein vertrekt dadelijk dus we slepen onze koffers naar het station. Eenmaal daar aangekomen, krijgt Joyce verbinding met een medewerker van Transavia. Zij krijgt het geld van de vlucht teruggestort en kan op zoek naar een alternatief richting Porto. Dan geeft ze haar telefoon aan mij en kan ik bespreken wat ik wil. ‘De eerstvolgende vlucht naar Eindhoven is op vrijdagochtend.’ Ik twijfel… nog 2 nachten erbij… De medewerker beslist voor mij: ‘Mevrouw, er staan momenteel meer dan 200 mensen in de wacht, ik zou het gewoon doen.’ Ok… dan vrijdagochtend maar…

Volledig teleurgesteld stappen we in de trein. Weer begint het geregel opnieuw. Thuis informeren, werkafspraken verzetten en bedenken wat we dadelijk in Faro moeten regelen. Mijn voorraad schone kleding is bijna op dus hopelijk kunnen we daar wassen.

Aangekomen in Faro bestellen we een taxi naar het hotel. We checken in en vragen direct of we nog 2 nachten kunnen blijven. Nee, dat kan niet, ze zijn helemaal volgeboekt. Poeh… moeten we dan morgen weer op zoek naar een ander hotel? En met die stakingen zal alles wel vol zitten… Vanuit kantoor komt er een dame bij staan aan de receptie. Met haar heb ik aan de telefoon gesproken dus ze kent ons verhaal. ‘Alweer een vlucht geannuleerd? Hoeveel pech kun je hebben!’ zegt ze. Dan overlegt ze druk in het Portugees met haar collega’s. ‘Als jullie morgen na het ontbijt even naar de balie komen, dan maken we die 2 extra nachten in orde. Jullie kunnen gewoon blijven!’ zegt ze met een grote glimlach. Hoe ze het geregeld hebben, is onduidelijk. Maar we hebben weer een thuis voor de komende dagen.

We installeren ons en gaan direct weer op pad. Er ligt een outlet centre vlakbij en we willen wat eten en Joyce wil wat extra kleren kopen. Wassen kan helaas niet en volgens de receptioniste zit er een wasserette in het outlet centre. Eenmaal aangekomen eten we een heerlijke pasta en ik besluit om wat sokken en onderbroeken bij een warenhuis te kopen. De wasserette is een soort automaat in de parkeergarage. Ook koop ik nog een zomerjurkje. Het is 30 graden in Faro en daar heb ik niet echt geschikte kleding voor mee. (alhoewel alles ook vies is)

De volgende ochtend besteden we de ochtend aan werken. We bezetten een ontbijttafel met de koffie-automaat binnen handbereik. Vandaag moeten we allebei even meters verzetten. Dat is precies wat we doen.

Rond lunchtijd bestellen we een Uber naar de binnenstad van Faro. We vinden een leuk tentje aan het water om te lunchen. Na een kort rondje door de stad vinden we het echt te warm en keren weer terug naar het hotel. Daar nemen we een duik in het zwembad en kruipen met een goed boek op een strandbedje. Vandaag overheerst een gevoel van opluchting en ontspanning. Het is echt een fijne dag.

De volgende ochtend neemt Joyce de bus naar Porto. Ik gebruik de ochtend weer om te werken en ga de middag Faro in. Het plan is om de kathedraal en de botten-kapel te bezoeken. Maar helaas… het is Sacrementsdag en dus is alles gesloten. Na nog even door de stad te hebben gedwaald, keer ik weer terug naar het hotel. Aan het zwembad probeer ik de tijd te doden met een tijdschrift. Ik merk dat ik er wel klaar mee ben.

Laten we deze long read niet onnodig lang maken. De volgende ochtend gaat alles volgens plan. Ontbijten, uitchecken, met de Uber naar de luchthaven, inchecken, boarden en vliegen. Wat ben ik blij om weer thuis te zijn!

Duimen jullie dat ik mijn gedeclareerde kosten terugkrijg zoals toegezegd door de luchtvaartmaatschappijen? De claims zijn ingediend… (moest je ook voor gestudeerd hebben).